بهار یعنی ناگهان زندگی

ببار اي باران ببار

ببار كه باز دلم گرفته

دلم گرفته از بي رحمي روزگار

ببار تا بلكه بازم تو بتواني سنگ صبور اين دل شوی

ببار تا فقط تو شاهد باريدن من باشي

ببار تا غرور اين دل، بيشتر از اين جلوي غريبه ها نشكنه

ببار اي باران ببار

انقدر ببار تا در سيلاب خروشانت هر كسي كه عاشق نيست غرق شود

ببار و اين دل تشنه محبت را سيراب كن

ببار تا باريدنم در بارش تو محو شود...

هنوز دست هایم
در دست های تو بود
که باران بارید
تو رفتی چتر بیاوری
و من هنوز که هنوز است
روی این نیمکت
منتظرم
که یا باران بند بیاید
یا تو با چتر
یا تو بی چتر
فقط برگردی

ببار باران...ببار
چه زيبا مي خواند
چه زيبا مي بارد
با ترنم باران به آن روزها مي انديشم
لحظه هايي که در کنار تو بودم
مي گفتي وقت باران به ياد حرفهايم مي افتي
حرفهايي که در ترنم باران مي سرودم
من نيز صداي گرم ترا مي شنوم
ببار باران
بيشتر
دلم براي صدايش تنگ شده
ببار

من زیر باران ایستاده ام

و انتظار تو را می کشم
چتر روی سرم نیست
می خواهم قدم هایت را ، با تعداد قطره های باران شماره کنم
تو قبل از پایان باران میرسی یا باران قبل از آمدن تو به پایان می رسد؟!
مرا که ملالی نیست
حتی اگر صدسال هم زیر باران بدون چتر بمانم
نه از بوی یاس باران خورده خسته می شوم
نه از خاکی که باران ، غبار را از آن ربوده است...
هر وقت چلچله برایت نغمه ی دلتنگی خواند
و خواستی دیوار را از میان دیدارهایمان برداری بیا

من تا آخرین فصل باران منتظرت می مانم...